مولانا ، گنجی است که تمام شدنی نیست
اصفهان- مولانا تنها یک شاعر، حکیم و فیلسوف نبود بلکه چون گنجی است که قرار نیست تمام شود.
به گزارش روز جمعه ایرنا، هشتم مهرماه در تقویم رسمی ایران به عنوان روز بزرگداشت مولوی نامگذاری شده است.
مولانا را به نوعی می توان شاعر، حکیم و فیلسوفی دانست که نماد آزاد اندیشی دینی است زیرا در سروده هایش پیوسته تلاش دارد تا خود و دیگران را از قید قوانین خشک، تحجرآمیز وانعطاف ناپذیر دنیوی برهاند .
رییس اداره کتابخانه شهرستان شهرضا درباره خصوصیات اشعار این شخصیت می گوید: امروزه محبوبیت مولانا درمیان خوانندگان آثار ادبی در غرب به چنان درجه ای رسیده که برای شناخت خویش، زندگی و نجات از بحران سرگردانی و پریشانی روزگار معاصر و رسیدن به صلح و آرامش روحی، به سروده های او پناه می برند.
‘فاطمه پورخاقان’ با اشاره به اینکه زمینه اصلی بیان مولوی، شوق، جذبه، تقوا، فضائل و زیبایی است افزود: غزلیات مولوی سرشار از شادی، شور و حرکت است.
وی اظهارداشت: مولانا در نهایت ایجاز و با بیانی ساده و بی آرایه، فلسفه زندگی وهستی را، در سروده هایش به بهترین وجه ممکن بازتاب می دهد، به گونه ای که گستره وسیعی، برای جولان فکری خوانندگانش فراهم می آورد و او هیچ گاه نیازی نمی بیند که اشعارش را با ایهام، اشاره، پرده پوشی و کنایه به مخاطب عرضه کند.
مولانا نماد آزادی اندیشه، خیال وقدرت خلاقیت است، برخلاف نظر غربیان تمامی سروده های مولانا، درباره جذبه وحیرت نیست، برخی از آنها به شرایط اجتماعی بشردر روزگار معاصر هم اشاره دارد.
همچنین یک استاد ادبیات دانشگاه آزاد اسلامی شهرضا درمورد مولانا می گوید: مولانا جلال الدین محمد مشهور به ‘مولوی ‘ عارف وشاعربزرگ قرن هفتم، فرزند سلطان العلما بهاء الدین محمد بلخی خراسانی است که در سال ۶۰۴ه.ق در شهر بلخ متولد شده وبه سال ۶۷۲ه.ق درشهر قونیه درگذشته است .
‘مسعود تاکی’ اضافه کرد: دربین آثار مولانا، کتاب ‘مثنوی معنوی’ به دلیل نزدیکی وتوافق بیشتری که با اندیشه وزندگی مردم داشته بویژه جنبه تعلیمی قوی آن در طول اعصار، بیش ازدیگرآثار او مورد مراجعه واقبال بوده است .
وی اظهارداشت: ازدو اثر بزرگ و منظوم مولوی یعنی ‘غزلیات شمس’ یا ‘دیوان کبیر’ و ‘مثنوی معنوی’ اگردر معرض شناخت تفاوت آن دو، قرار گیرند درکوچکترین عبارت، غزلیات شمس، بیشتر بازگو کننده حالات شیفتگی وبی قراری شاعر است .
وی تصریح کرد: درباره مثنوی که گاهی لقب ‘قرآن شعر پارسی ‘ گرفته است مطالب ومقالات فراوان در کنار تفاسیر معتبری که از این کتاب شده نوشته اند و جلسات ‘مثنوی خوانی ‘و’تفسیر مثنوی’هم همیشه وهمه جا برپا بوده وهست.